categorie	filmreeks	archief
aanvang	10-09-2007	print
locatie	Verkadefabriek, Den Bosch

11 september 2007

De klassieke architectuur-film en dus ook een must voor onze cyclus. Monsieur Hulot raakt verstrikt in een kil en geestdodend Parijs vol staal- en glasarchitectuur.

De hele wereld is nu veranderd in een grote hypermoderne stad. Tati noemde "Playtime" zijn visioen van hoe de toekomstige wereld er niet uit moet zien. Tati schetst ons in "Playtime" een wereld voor die bezeten is door geld, overdreven luxe, rare techniek en koude kille architectuur. In deze wereld bestaat het individu niet meer, er zijn alleen nog meer mensenmassa's en iedereen is druk bezig met zichzelf en met werk, niemand houdt nog meer rekening met elkaar en hoewel duizenden mensen voortdurend door elkaar heen krioelen, heeft niemand meer oog voor elkaar. Het leven van de mensen wordt bepaald door techniek, zonder techniek kan de mens niet meer overleven; creativiteit bestaat niet meer. Om "Playtime" te realiseren werd Tati's perfectionisme meer dan ooit op de proef gesteld: met maar liefst 260 miljoen Franse franc was Playtime een van de duurste films aller tijden. Tati liet op ware grootte een complete stad - inclusief snelweg en schaalmodelllen van wolkenkrabbers nabouwen. In deze 16 vierkante kilometer grote stad, Tativille genaamd, filmde Tati ruim 19 maanden onafgebroken met een leger van ruim 40 duizend figuranten. Om alles op de achtergrond even scherp als op de voorgrond te krijgen liet hij zijn cameraman speciale groothoeklenzen ontwikkelen. Om alles even gedetailleerd in beeld te krijgen filmde Tati met extreem dure 70mm-breedbeeldfilm, het grootste filmformaat ter wereld. Tati filmde alles zonder geluid, alle geluidseffecten werden naderhand pas toegevoegd.De hele film is opgenomen in extreme totaalshots waarbij de camera alleen nog op verre afstand observeert, in de film zitten geen hoofdpersonages alleen figuranten, de film bevat geen dialogen alleen eindeloos geroezemoes in wel honderd verschillende talen. Tati zelf noemde dit een democratie van grappen. Hij zei: in sommige shots zitten wel 10 grappen tegelijkertijd verscholen, de kijker kan ze er nooit allemaal tegelijk uit halen. Hij kiest de grap die hem het meest opvalt, "Playtime" is een reeks zoekplaten, die je keer op keer weer kunt bekijken.De Franse filmregisseur François Truffaut omschreef Playtime ooit als: een film gemaakt door buitenaardse wezens, waarin onze aarde belachelijk gemaakt wordt.